شیمی کاربردی

پوششي از نانومواد مي‌تواند راه حلي براي يكي از بزرگترين و خطرناك‌ترين چالش‌هاي بهداشتي از جمله جدا كردن ميكروب‌ها و ساير آلودگي‌ها از آب آشاميدني باشد.

در حوادثي مانند طوفان برمه، بسياري از مرگ و مير‌ها به علت از بين رفتن منابع تأمين آب آشاميدني روي مي‌دهد. هزاران كيلوگرم مواد غذايي از طريق راه‌هاي هوايي به اين مناطق ارسال مي‌شود و جان هزاران نفر را موقتا حفظ مي‌كند ولي بسياري از اوقات آب بهداشتي ناكافي است.

پروفسور «پيتر ماجووسكي» از دانشگاه جنوب استراليا روزي را پيش‌بيني مي‌كند كه مؤسسات كمك‌كننده مي‌توانند ماسه پوشش داده شده را آورده و با عبور دادن آب آلوده از يك فيلتر معادل فيلتر قهوه، آب پاكيزه بدست آورند. نانوماده موجود بر روي سطح سيليكا مي‌تواند باكتري وبا يا انگل Cryptosporidium را به طور اطمينان‌آوري به‌دام‌انداخته و آب آشاميدني بهداشتي توليد كند.

علاوه بر اين ماجووسكي معتقد است اين نانوفيلترها بايد قابليت توليد با قيمتي مناسب را داشته باشند. وي مي‌گويد ما از آب كه گران نيست و سيليكا و مواد فعال سطحي استفاده مي‌كنيم. ماجووسكي و دانشجويان دوره دكتري وي آزمايشاتي را با ماسه سيليسي كه قيمت آن در هر تن حدود 20 دلار است و نيز با سيليكاي صنعتي بهبود داده شده (كه گران‌تر است) انجام داده‌اند.

همچنين با توجه به اينكه روزانه شش هزار نفر به علت عدم دسترسي به آب شاميدني سالم جان خود را از دست مي‌دهند، ماده فعال سطحي حتي براي مصرف در كشور‌هاي در حال توسعه نيز گران نيست. علاوه براين امكان استفاده مجدد از فيلتر‌ها پس از شستن آنها در يك اسيد ملايم وجود دارد. همچنين مي‌توان آلودگي‌ها و نانومواد را از بين برده و سيليكا را مجدداً مصرف كرد.

به گفته ماجووسكي هنوز معلوم نيست كه اين فرآيند براي تصفيه خانه‌هاي بزرگ در كشورهاي در حال توسعه مناسب باشد. اما بسيار بازار‌هاي بالقوه ديگر براي آن وجود دارد. اين روش همچنين راهي را براي شيرين كردن آب دريا ارائه مي‌كند. اين در حالي است كه ماجووسكي فكر نمي‌كند كه اين كار بتواند در مقياس بزرگ و تجاري امكان‌پذير باشد.